Chinezen zijn zeer leergierig
Na zijn afstuderen als scheikundig ingenieur aan de Gentse universiteit werd hij al heel jong docent en hoogleraar aan de VUB. ‘Begin jaren ’70 begon men belangstelling te krijgen voor het leefmilieu’, vertelt hij. ‘Met afval(verwerking) was toen niemand bezig. Mijn boek hierover (1975) was het eerste boek ooit over deze materie in het Nederlands verschenen. Grappig genoeg werd ik op die manier snel een kleine ‘beroemdheid’ over afval in al onze buurlanden, met veel uitnodigingen voor gastcolleges. Bij de toenmalige EG werd ik een van de eerste milieuraadgevers. Ik kreeg de opdracht om in de VS en Japan de nieuwste afvalverwerkingstechnieken te bestuderen. De klassieke stortplaats raakte stilaan verdrongen door verbrandingsovens.’ Maar die ovens groeiden uit tot een voorname bron van luchtverontreiniging. ‘Begin jaren ’70 gebruikte men enkel een stoffilter, terwijl de trein aan zuiveringsinstallaties achter de oven nu belangrijker is dan de oven zelf. Na de milieuramp in het Italiaanse Seveso in ’76 verplichtte een Europese richtlijn dat de industrie eerlijk en transparant over haar activiteiten moet communiceren. Er moesten dus alternatieve methodes gezocht worden. Die zoektocht naar milieuvriendelijkere oplossingen zorgde ervoor dat hij zich meer en meer ging specialiseren in de dioxineproblematiek en in het reinigen van rookgassen. In ’96 hielp ik een vriend het dioxineprobleem in zijn fabriek in het voormalige Oost-Duitsland oplossen. Dat lukte goed en zo werd ik coördinator van een Europees project over dioxines. Tot vandaag ben ik daar nog mee bezig. De laatste twee jaar doceer ik aan een Chinese universiteit, met research over de dioxineproblematiek, een probleem waar deze sterk opkomende economische wereldmacht acuut mee te kampen heeft. Je kan China nu vergelijken met het West-Europa van de jaren ’60. Toen werden hier ook heel veel fabrieken gebouwd. Midden jaren ’80 stelde het milieubeleid in China niks voor. Maar Chinezen zijn zeer leergierig en zoeken hard naar oplossingen voor hun luchtverontreinigingsproblemen. In mijn vrije tijd tennis ik graag. Eigenaardig als je bedenkt dat ik op het atheneum een echte boekenworm was.

Naar school tijdens de Schoolstrijd
Het was mijn tante, toen directrice aan het Koninklijk Lyceum in Aalst, die me heel veel boeken gaf en heel goed begeleidde tijdens mijn schooltijd. Omdat ik op mijn vijfde al naar het lager ging, was ik altijd de jongste van de klas. Het was niet altijd gemakkelijk tussen die grote jongens moet ik toegeven. Op mijn zestiende deed ik mee aan het ingangsexamen voor de universiteit, waar ik op mijn 21ste afstudeerde. Ik heb het geluk gehad van enkele buitengewone leraren les gehad te hebben, die ons dankzij het hoge niveau van hun opleiding ons goed voorbereid hebben op de universiteit. Ik ging naar het officieel onderwijs in volle Schoolstrijd. De gemoederen liepen toen soms hoog op en je moest opletten dat je buurjongen uit het katholiek onderwijs je geen pak slaag verkocht. Dat haatklimaat is gelukkig verleden tijd. Ondertussen is er veel veranderd.’