Bo Kyung Meurs

GO! Portaal > Subsites > GoVip > Bo Kyung Meurs

Bo Kyung Meurs Leeftijd: 19 GO!-school: KA Mol Klasgegevens: Humane wetenschappen, afgestudeerd in 2007
	‘Ik laat me niet echt leiden door mijn verstand, maar eerder door mijn gevoel’ Gesprek met oud-leerlinge en VUB-studente Bo Kyung Meurs Als studente Kunstwetenschappen en Archeologie in de tweede bachelor gaat de hoofdmoot van Bo’s tijd op aan het schrijven van papers. Toch vindt ze nog tijd om zich in te zetten voor de Nicajongeren, een fondsenwervende vereniging die verschillende projecten steunt in Nicaragua, één van de armste landen ter wereld. Bo zet zich al sinds haar vijftiende in voor deze organisatie. Tegenwoordig gaat al haar vrije tijd naar dit engagement.Als studente Kunstwetenschappen en Archeologie in de tweede bachelor gaat de hoofdmoot van Bo’s tijd op aan het schrijven van papers. Toch vindt ze nog tijd om zich in te zetten voor de Nicajongeren, een fondsenwervende vereniging die verschillende projecten steunt in Nicaragua, één van de armste landen ter wereld. Bo zet zich al sinds haar vijftiende in voor deze organisatie. Tegenwoordig gaat al haar vrije tijd naar dit engagement.


Op inleefreis naar Nicaragua ‘In het atheneum van Mol krijgen om de drie jaar alle vierdejaars de kans om op inleefreis te gaan naar Nicaragua. Je moet meedoen aan verschillende selectieproeven en het hele proces duurt anderhalf jaar. Vorige zomer ben ik voor de tweede keer erheen gegaan en binnenkort keer ik terug, deze keer als begeleider van een nieuwe generatie scholieren. We sensibiliseren zo de jeugd om in te stromen bij de Nicajongeren. Ik heb ook eventjes in het steuncomité gezeten van de sans papiers aan de VUB, maar daar heb ik nu geen tijd meer voor. Ik weet niet wat me drijft. Als ik eenmaal ergens aan begin, vind ik het moeilijk om er mee te stoppen. Ik doe gewoon waar ik gepassioneerd door ben. Ik laat me niet echt leiden door mijn verstand, maar eerder door mijn gevoel.' Opengebloeid op school 'Ik heb een prachtige tijd beleefd op de middenschool en het atheneum, ik zou het voor niets willen ruilen! Het was een kleine school en daarom kregen we enorm veel kansen om zelf dingen te bedenken en te organiseren. De band met de leerkrachten en de directeur was dan ook goed. Er was niet veel, mits goede argumentatie, dat niet mocht. Iets waar ik nog altijd trots op ben is de multiculturele dag die ik samen met een vriend in het vierde middelbaar heb georganiseerd. Nu vindt er elk jaar zo’n dag plaats op school. Een erfenis van ons. Een ander hoogtepunt was mijn reis naar Polen en de kampen na het winnen van de opstelwedstrijd van de stichting Auschwitz. Maar ik denk nog met warme gevoelens terug aan andere reizen en projecten. Dankzij de leerkrachten en de sfeer ben ik echt opengebloeid op school.’