Circé Lethem

GO! Portaal > Subsites > GoVip > Circé Lethem

Circé Lethem Leeftijd: 32 GO!-school: KA Etterbeek Klasgegevens: Latijn-Wiskunde (8 uur), (afgestudeerd in 1993)
	'Mijn lerares Frans heeft me toen doen inzien dat ik ergens goed in was.' Interview met oud-leerlinge en actrice Circé Lethem 'De job van een actrice ziet er voor een buitenstaander altijd veel rooskleuriger uit dan ze is. Je wordt immers geconfronteerd met het eeuwige solliciteren. Telkens weer moet je op de één of andere manier bewijzen wat je waard bent. Je bent ook altijd afhankelijk van de wens van een ander. Zo is talent hebben niet altijd genoeg. Daardoor is het ook een heel onzekere job. Toch mag ik niet klagen, want ik ben gelukkig altijd wel met iets bezig. Daarbovenop ben ik tweetalig opgevoed en dat is mooi meegenomen in het kleine theaterwereldje. Ik speelde al mee in zowel Franse films als Vlaamse tv-reeksen. Ik sta ook regelmatig op de planken en spreek stemmetjes in voor tekenfilms. Tegenwoordig werk ik mee aan een buurtproject met Bronks jeugdtheater.'


Geen nine-to-fivejob 'Ik heb geen nine-to-fivejob zoals de meeste mensen. Er zijn immers geen vaste werkuren en soms werk ik ook 's avonds of op zondag. De ene dag moet ik er zijn om 9 uur, de andere dag komen ze me halen om 6 uur en heb ik pas gedaan om 23 uur. Heel onregelmatig dus, maar het gaat me zeer goed af. Mijn vrije tijd dient om indrukken in mij op te nemen, om te lezen, te studeren, te observeren, enzovoort.' 'Wat mij drijft om te doen wat ik doe is dat mijn job heel afwisselend is. Altijd word ik met andere mensen geconfronteerd, altijd zijn het andere rollen. Dat maakt het erg boeiend. Elke rol zet me aan het denken. Ik moet ook vaak dingen opzoeken. Zo leer ik elke dag bij. Het is ook een voortdurend streven naar het beste.' Verhalen verzinnen 'Ik was vroeger niet zo'n gelukkige leerling. Ik had een moeilijke pubertijd. Toch herinner ik me een mooie anekdote uit de tijd in het GO!. We moesten een verhaal schrijven voor de les Frans. Er hing ergens een affiche in de klas dat mij enorm fascineerde. Er stond een magere naakte man op met een papieren hoedje op. Daar had ik iets rond verzonnen. Mijn lerares Frans was erg onder de indruk van mijn verhaal en liet dat ook blijken. Ik denk dat dit de eerste keer was dat ik me gewaardeerd voelde. Zij heeft me toen doen inzien dat ik ergens goed in was. Het bleef tussen ons, maar dat was een enorme stimulans om in mezelf te geloven.'