Klein maar vol ‘poeier’
“De laatste twee jaar van het secundair volgde ik Latijn-Moderne Talen aan het KA Sint-Michiels in Brugge. We kregen er les in van die prefabpaviljoentjes en dat was best gezellig”, lacht ze. “Op school hing een leuke sfeer. Ik hou er goede herinneringen aan over.” Ook de leerkracht van het keuzevak ‘cultuur’, mevrouw Dauw, herinnert ze zich nog levendig. “Dat was een heel klein dametje, maar vol ‘poeier’! In haar lessen bracht ze ons op een heel gedreven manier in contact met cultuur en cultuurgeschiedenis.  Ze schrok er niet voor terug om ons kennis te laten maken met actuele kunst, zoals met het abstracte werk van de Amerikaanse schilder Mark Rothko. Niet iedereen van mijn klasgenoten vond dit even interessant, maar ik vond het geweldig! Pas later heb ik beseft hoe ‘mee’ mevrouw Dauw was met wat er leefde in de culturele sector. Ik kreeg nog jaren nieuwjaarskaartjes van haar, telkens van een ander museum (lacht).” Na haar studies Germaanse filologie en Communicatiewetenschappen ging Dominique aan de slag als journaliste bij de VRT,  waar ze onder andere werkte voor cultuurprogramma’s op de radio als Neon en Mezzo. Haar interesse voor cultuur is volgens Dominique zeker voor een stuk te danken aan de begeesterende lessen van mevrouw Dauw.  “Verder vind ik het ook enorm boeiend om als journalist elke dag bij te leren. Tijdens de research over een bepaald onderwerp, als je op reportage gaat, of een interview monteert: het is een heel afwisselende job. Dat houdt het boeiend, ook na bijna twintig jaar. Bij elk verhaal moet je ook telkens de vraag stellen hoe je er aantrekkelijke radio van kunt maken. Niet altijd vanzelfsprekend!”

Tegennatuurlijk
In een katholiek bastion als Brugge was een keuze voor het GO! toen niet vanzelfsprekend. Toch was dit voor Dominique en haar ouders de logica zelf. “Ik ben niet gelovig opgevoed en wilde zedenleer volgen, dus ging ik naar het toenmalige rijksonderwijs. Een bonus vond ik het feit dat we er geen uniform moesten dragen terwijl het in de jaren ’80 barstte van de uniformscholen in Brugge. Ik vind dat je mensen niet kunt forceren een uniform te dragen. Verder was het ook veel leuker om op een gemengde school te zitten. Als ik keek naar de meisjes in mijn straat die een uniform moesten dragen, dan zagen die er allemaal zo braaf uit. Op die leeftijd leek dat toch een beetje tegennatuurlijk (lacht).”