Fotografie met emotie
‘Mijn grootste drijfveer is mijn fantasie. Daarom heb ik geen schrik om te experimenteren in mijn werk en wil ik zo veelzijdig mogelijk zijn in mijn opdrachten en de beelden die ik maak. Mijn beroep is echt mijn passie en mijn grootste hobby. Ik hou ervan om mensen gelukkig te maken en met mijn job kan dat. Ondertussen heb ik ook een eigen herkenbare stijl ontwikkeld waar ik erg aan vasthoud. Uiteraard streelt het mijn ijdelheid dat mensen deze stijl erkennen en waarderen. Fotograferen geeft ook vrijheid. Wat is er mooier dan reizen, vrij zijn en samen te werken met de meest uiteenlopende modellen die je kunt fotograferen in een sfeer en met een emotie die zij heel hun leven kunnen koesteren? Ja, ik krijg prinsen en prinsessen voor mijn lens, net zo goed als topmodellen en topsporters, maar ik fotografeer ook ‘gewone’ werkmensen. Het gaat om het juiste beeld en oprechte emotie.'

Juiste balans van discipline en vrijheid
'Ik studeerde af in 1976, geloof ik. Wat vliegt de tijd! Het atheneum van Blankenberge was een fijne school met goed onderwijs en een – in mijn tijd dan toch – juiste balans van discipline en vrijheid. Die balans was goed voor een ongeconcentreerde leerling zoals ik. Ik had meer oog voor de ‘randverschijnselen’ op school dan voor het onderwijs an sich. Ik was wel een uitblinker in opstellen schrijven. Verhalen verzinnen deed en doe ik graag. Vroeger op papier, nu voor mijn lens. Ik waardeerde ook de vrijheid die je – binnen bepaalde richtlijnen – kreeg bij het opstellen schrijven. De onderwijsstijl aan het atheneum paste bij mij. Niet te los en niet te streng, want dan zouden figuren zoals ik toch revolteren’, besluit hij lachend.