Mensen beschermen
‘Intussen ben ik al tien jaar advocaat in Brussel. Ik houd me vooral bezig met asiel- en verblijfsrecht en ook met de bescherming van vakbondsafgevaardigden. Dat doe ik heel graag. De job biedt enorm veel variatie. Al moet je wel erg stressbestendig zijn. Het contact met de mensen is één van de grootste troeven van de job. Als je een zaak wint en bijvoorbeeld voor een cliënt zonder papieren de documenten kunt bekomen, is de dankbaarheid van die mensen erg groot. Dat geeft veel voldoening.’
‘Ik vind het opkomen voor de rechten van de mensen een grote verantwoordelijkheid. Wat ik daarom enorm leuk vond als rechtenstudent, was het oprichten van de Legal Teams tijdens betogingen tegen globalisering in 2001. We stapten met groepjes juristen mee in de manifestaties en controleerden of de politie zich wel correct gedroeg. We stelden toen ook de tien rechten van de manifestant samen.’
‘Het beeld van de advocaat die er alleen maar op uit is om het geld van een cliënt af te troggelen, klopt bij mij alvast niet. Het is voor mij eerder knokken om rond te komen. Ik verdedig immers de onderste laag van de maatschappij, mensen die het sociaal en financieel erg moeilijk hebben.’

School zonder racisme
‘Ik ben altijd erg trots geweest op het feit dat onze school een bordje had hangen waarop ‘School zonder racisme’ stond. Mijn vriendin was vroeger covoorzitter van de leerlingenraad. Samen met haar zette ik een petitie op om zo’n bordje te bemachtigen. Ik geloof dat minstens de helft van de school die petitie moest tekenen. Een hele prestatie.’
‘Dat ik een goede opleiding heb gehad, is wel gebleken. Ik heb nooit moeite gehad bij mijn studies in de universiteit. Het enige waar ik altijd problemen mee gehad heb, waren de lessen Frans. Die hebben me mijn middelbaar lang achtervolgd. Gelukkig hadden we dat vak in de rechten niet meer.’