Jos Jegers

GO! Portaal > Subsites > GoVip > Jos Jegers

Jos Jegers leeftijd: 51 jaar GO!-school: MPI Westhoek De Viertorre, autiafdeling De Meeuwtjes Klasgegevens: - diverse interimopdrachten - BTK-project (Bijzonder Tijdelijk Kader) migrantenkinderen - onderwijzer in Belgische scholen in Duitsland (Arolsen, Essentho, Korbach, Soest) - sinds 1992: onderwijzer MPI Koksijde, sinds 2000 in een autiklas na tweejarige cursus in Gent + praktische opleiding te Antwerpen
	"Leerzorg moet leiden tot betere omkadering." Interview met Jos Jegers “Voor autisme bestaat er momenteel nog geen specifiek type in het buitengewoon onderwijs. We schrijven in de autiklas leerlingen van diverse types in: type 1- (kinderen met een licht mentale handicap) en type 8-kinderen (ernstige leerstoornissen), maar ook type 2- (matige of ernstige mentale handicap) en type 3-kinderen (ernstige emotionele of gedragsproblemen). Andere scholen schrijven ook kinderen in met type 4 (kinderen met een lichamelijke handicap) of type 7 (gehoorstoornis), afhankelijk van de types die ze zelf aanbieden. In het nieuwe systeem van de leerzorg dat binnenkort stapsgewijs zal worden ingevoerd, worden de types vervangen door clusters. In cluster 4 (beperkingen in de sociale interactie) is autisme wel expliciet opgenomen. Ik vind het nieuwe systeem goed als er een betere omkadering komt. In de huidige situatie met klasjes van zeven tot acht kinderen – ik heb er dit jaar zelfs negen – met zeer gevarieerde problematiek is het echt behelpen. Er zijn autisten die laag- en hoogbegaafd zijn, met en zonder motorische stoornissen, met en zonder auditieve stoornissen. ‘De’ autist bestaat niet en ‘de’ aanpak dus ook niet. Een aantal kinderen haalt het niveau zesde leerjaar en kan nadien naar het gewone ASO, waar ze de eerste jaren vanuit het buitengewoon onderwijs twee uur per week GON-begeleiding krijgen. In die twee uur zijn contacten met ouders en leerkrachten inbegrepen. Dat is heel weinig. Deze kinderen kunnen niet altijd zonder begeleiding in een klas van 20 kinderen functioneren. Ik hoop dat de leerzorg ook daar beterschap brengt.”


Autiteam Ik ben gestart met een autiklasje van drie kindjes, dat intussen is uitgegroeid tot zeven autiklassen met eenenvijftig kinderen. Bij de school hoort ook een internaat en een opvangcentrum, zodat de ouders op adem kunnen komen. Sommigen verblijven hier het hele jaar door. Daarom hebben we binnen onze school een autiteam opgestart. We werken hier met een enthousiaste directeur en een enthousiast team, en dat kent veel bijval. Transfer is moeilijk We leren onze kinderen zowel schoolse, sociale als functionele vaardigheden aan: motoriek, huishoudelijke vaardigheden, boodschappen doen, aan- en uitkleden. En dat alles toegespitst op specifieke situaties. Deze kinderen hebben moeilijkheden met transfer en verandering. Winkelen in de Colruyt is voor hen niet hetzelfde als winkelen in de Carrefour. We visualiseren heel veel en bieden tegelijk een beperkt aantal prikkels aan. We beginnen iedere dag met een ontmoetingsmoment, waarop we de daglijn overlopen die aan de hand van concreet materiaal, zoals bijvoorbeeld foto’s, pictogrammen of tekst de activiteiten weergeeft. Hun dag moet voorspelbaar zijn. Je moet altijd zeggen wat je doet en ook doen wat je zegt. Als er geen duidelijkheid is, ontstaat er wel eens probleemgedrag. De kinderen kunnen zich ook heel moeilijk concentreren, aandachtig zijn, in de gevoelens van iemand komen, zich inzetten... Er zijn ongelooflijke verschillen tussen onze kinderen. Ik heb een kind dat bv. heel veel weet over het Atomium en over schilderkunst, maar op andere gebieden moet het geregeld het antwoord schuldig blijven. Oudercontacten We werken heel nauw samen met de ouders. Bij de inschrijving vragen we welke prioriteiten zij zien. Meestal liggen die op het sociaal-emotionele vlak en op het vlak van welbehagen. Dan wordt in eerste instantie daaraan gewerkt, zowel in de klas als thuis. De daglijn en de pictogrammen die we gebruiken in de klas krijgen ze ook mee naar huis of naar het internaat. Door een goede samenwerking en door duidelijke afspraken te maken, kun je pas vooruitgang boeken, hoe klein ook. De ouders komen hier geregeld over de vloer en komen zo in contact met lotgenoten. Driemaal per schooljaar organiseren we een ouderpraatavond. Dat vormt voor hen een hele steun, niet alleen op psychologisch, maar ook op administratief en praktisch vlak: sociale wetgeving, kindergeld, Vlaams fonds... Mijn hart verloren Ik heb mijn hart verloren aan deze kinderen. Ondanks hun problemen om met anderen in contact te komen, zijn ze toch aan ons gehecht. We merken overduidelijk dat ze baat hebben bij deze gestructureerde opvang. Ik vind dat ze nog meer steun nodig hebben. Voor autisten is er veel meer nood aan omkadering in het buitengewoon onderwijs. Ze hebben ook hulp nodig op andere vlakken, zoals bijvoorbeeld motoriek, logopedie, zelfredzaamheid en communicatie. Voor ons zit de werkdag er alleszins nooit om vier uur op. Dan beginnen we in elke werkhoek de werkbakjes van de kinderen in orde te brengen en zetten we alles klaar voor de volgende dag. Vaak bellen of mailen ouders me ’s avonds nog als ze problemen hebben met hun kind of als er thuis iets speciaals gebeurd is. Mooie momenten Ik maak soms ongelooflijke ervaringen mee. Je hebt bijvoorbeeld lange tijd met een leerling gewerkt rond een bepaalde eindterm of ontwikkelingsdoel, en plots merk je dat ze het kunnen. Iemand leest op de bus bijvoorbeeld plots het woord ‘ge-meen-schaps-on-der-wijs’. Een ander kind dat nog nooit gesproken heeft, zegt ineens zijn eerste woordje. Zo vaak onverwacht, maar des te intenser. Dat we dat alles mogen beleven in een goed en gedreven team, maakt het nog mooier.