Kristof Coppens

GO! Portaal > Subsites > GoVip > Kristof Coppens

Kristof Coppens Leeftijd: 37 GO!-School: KTA Wemmel Klasgegevens: Hotel BSO
	‘Gastronomie is een totaalbelevenis’ Interview met oud-leerling en topkok Kristof Coppens ‘Al twaalf jaar ben ik chefkok van mijn eigen restaurant: Apriori. Dat dat een drukke bezigheid met zich meebrengt, hoef ik wellicht niet te vertellen. We zijn vijf dagen per week open en werken dan van ’s morgens tot ’s avonds. Daarnaast heb ik nog enkele nevenactiviteiten. Zo maak ik deel uit van het bestuur van JRE, dat zijn de 'Jeunes restaurateurs d'Europe'. Voorts schreef ik al twee boeken en werk ik aan een primeur ‘Koken met stikstof’. Ik ga vanaf oktober ook werken als 'food-consulent' voor de luchtvaartsector. VIP-reizigers zullen vanaf dan een menu van mijn hand aangeboden krijgen. En er zijn nog vele plannen voor de toekomst. Zolang we maar bezig blijven!’ ‘De voldoening voor dit zware werk krijg ik van de klanten . Wanneer zij tevreden zijn, ben ik dat ook. Scores van culinaire gidsen kunnen natuurlijk ook helpen! Zelfs kritiek, als die opbouwend en gegrond is, tenminste. Voor het geld moet je deze job alvast niet doen. Als ik hier wat verderop op de grote markt van Aalst spaghetti zou verkopen, zou ik wellicht meer verdienen. Toch klaag ik daar niet over. Ik kies resoluut deze weg! En ik probeer ook alijd beter te doen. Ik haat de typische denkwijze: 'Ik ben tevreden met wat ik ben'. Neen, alles kan altijd beter en daar moet je voor gaan!’


Mijn restaurant ‘Mijn keuken is in de eerste plaats een seizoenskeuken op basis van topproducten. Daarbij gebruik ik graag nieuwe kooktechnieken. Toch blijft het product centraal staan en moet het telkens 'naturel van smaak' en herkenbaar op het bord komen. Voorts hou ik absoluut niet van twintig smaken op één bord. Wie zich kan beperken tot drie of vier juiste smaken, bewandelt volgens mij de weg van de culinaire waarheid. Verder ben ik ook heel kritisch op mezelf. Ik vraag me constant af: 'Wat wil ik en wat wil ik niet?'. Kopieerwerk is alvast niet toegelaten. Een kopie is alleen maar goed als ze beter is dan het origineel.’ ‘In mijn restaurant is echter niet alleen de keuken belangrijk. Neen, we zijn er ook steevast van overtuigd dat onze zaak om de vijf à zes jaar aan vernieuwing toe is qua interieur en kleur. Zo deden we in 2003 grote verbouwingen. Dat bracht ons heel wat nieuwe klanten, en zelfs een eerste ster in de Michelingids. Gastronomie is vandaag immers meer dan ooit een totaalbelevenis. We trachten onze klanten 'emotie' mee te geven en dat door alles goed op elkaar af te stemmen en de klanten steeds te verrassen!’ Buitenbeentje ‘In het KTA van Wemmel was ik wel een buitenbeentje. Ik zat immers niet zo graag op de schoolbanken. De praktijklessen vielen mee, maar de theorieleraars hebben me dikwijls verwenst. Mijn karakter was zelfs zo moeilijk dat ik op het einde van het derde jaar een B attest kreeg. ‘Kristof is niet geschikt voor het vak’, luidde de uitleg van de klastitularis. Op die mening zal ze hopelijk intussen al teruggekomen zijn. Anderzijds klikte het fantastisch met meneer Braekeleire in het zesde jaar. Met zijn 'harde’ aanpak kon ik wel overweg, ik kreeg enorm veel respect voor hem. Ik was dan ook ontzettend vereerd dat hij met zijn volledige klas op de eerste rij kwam zitten toen ik vorig jaar eens een kookdemonstratie gaf. Ook in mijn restaurant zie ik af en toe leerkrachten terug. Zoiets doet me enorm veel plezier! ‘Mensen die voor het vak geboren zijn, moeten de weg naar de juiste hotelschool kunnen vinden. Het belangrijkste is vooral dat ze op zo’n school de klassieke bereidingen leren kennen. Experimenten en mooie bordschikkingen moeten de leerlingen maar later uit zichzelf ontwikkelen. Ik raad jonge mensen ook altijd aan om eerst eens een vakantiejob te doen in deze richting. Het vak mag immers niet onderschat worden! Voorts mag het voor een school nooit de bedoeling zijn om 'zo veel mogelijk leerlingen' te hebben. Tracht liever de 'juiste’ leerlingen bij mekaar te zoeken!’