Bezorgdheid wordt enthousiasme
Vanaf het ogenblik dat Mattijs school liep in het KH Brussel, heb ik me in het ouderteam geëngageerd. Aanvankelijk was dat vooral uit bezorgdheid. Vragen als ‘Biedt deze school wel voldoende structuur?’ of ‘Is deze school wel ‘goed genoeg’ om er mijn kind aan toe te vertrouwen?’ spookten door mijn hoofd. Het kunstonderwijs had in mijn ogen immers niet meteen een sterke reputatie op vlak van organisatie en structuuraanbod.’
‘Ondertussen zit ik in het ouderteam en de schoolraad, niet meer uit bezorgdheid, maar uit enthousiasme. De school maakte de laatste jaren een prachtige evolutie door en doet veel meer voor Mattijs en de andere leerlingen dan dat je van een school mag verwachten. De school straalt energie, creativiteit en een open geest uit en dat kan ik alleen maar toejuichen. Vanuit het ouderteam en in de schoolraad beschouw ik me dan ook als een bevoorrechte getuige.’
‘Samen met de andere ouders in het ouderteam blijf ik natuurlijk met een kritische blik kijken naar al wat er rond de school gebeurt. Waar we kunnen, trachten we te helpen en waar naar onze mening gevraagd wordt, trachten we mee aan te duiden wat beter zou kunnen. Communicatie blijft op de school een bijzonder aandachtspunt.’
Volmondig ja
De keuze voor de kunsthumaniora van Brussel bleek destijds ook ‘toevallig’ een keuze te zijn voor het GO!. Ik ben als vader erg blij te merken dat mijn zoon opgroeit in een schoolomgeving waar een open geest bestaat ten opzichte van de maatschappij. Het is immers belangrijk dat hij er in alle vrijheid de kans krijgt zich te ontplooien tot iemand die een eigen kritische kijk heeft op de wereld waarin we leven. Daardoor komt het dat, als iemand me vandaag vraagt of de keuze voor de kunsthumaniora van Brussel een goede keuze is geweest, ik geen seconde aarzel en een volmondig ‘ja’ laat horen.