‘Onszelf overbodig maken’
‘Ik ben gestart als verpleegkundige maar dat lag me niet zo. Dus ben ik pers- en communicatiewetenschappen gaan studeren, deels vanuit mijn interesse voor internationale politiek. Die interesse ontstond in het atheneum, tijdens de lessen van ‘bompa’. Een oudere leerkracht die geschiedenis en maatschappelijke vorming gaf. In zijn lessen spraken we bijvoorbeeld over Cuba of over andere thema’s uit de actuele geschiedenis. Als hij begon te vertellen hing heel de klas aan zijn lippen. Zijn enthousiasme heeft mijn ogen geopend voor het schouwtoneel van de internationale politiek. In de vredesorganisatie schrijven we heel veel artikels, werken we rond bepaalde dossiers zoals de Navo en uiteraard komt er veel activisme bij kijken. Het voordeel van mijn job is dat je heel erg zelf je koers kunt bepalen. Mijn interesse voor politiek drijft me, in combinatie met het feit dat ik vlug verontwaardigd kan zijn over sommige toestanden in de wereld. En het feit dat het beeld dat we voorgeschoteld krijgen niet altijd strookt met de werkelijke achterliggende motieven. Dat achterliggende verhaal willen wij als vredesbeweging op de voorgrond brengen. Ons uiteindelijke doel is om onszelf overbodig te maken. Maar dat zie ik niet direct gebeuren als we realistisch zijn, dus heb ik eigenlijk een heel duurzame job’, lacht hij.

‘Ons internaat is nu hét luxehotel in de omgeving van Keulen’
‘Mijn lager middelbaar heb ik in Lüdenscheid gevolgd. Die school was gloednieuw. Enkel ons eerste jaar zat er in het begin. Het team bestond uit pas afgestudeerde leraren. Dat was heel tof, want omdat ze zo jong waren hadden we er een heel goed contact mee. De school lag midden in een kazerne, maar als kind sta je er niet bij stil dat die militaire context toch speciaal is. Hun manier van lesgeven was niet anders dan op een gewone school, denk ik. Ja, in plaats van te vragen naar het beroep van je vader vroegen ze wel welke graad onze vaders hadden. Logisch als je allemaal kinderen van militairen bent, en mijn vader was beroepsmilitair. De twee laatste jaren zat ik op internaat aan het KA Bensberg, een prachtig slot met een immense binnenkoer aan de rand van Keulen. Nu is dat slot trouwens hét luxehotel in de omgeving van Keulen. Ik vond dat een heel leuke tijd want je kwam in contact met leerlingen die van verschillende kazernes verspreid over Duitsland kwamen. Ondanks de militaire context van mijn schooltijd heb ik heel goede herinneringen aan de open visie van het GO!. Vooral op confessioneel vlak. Als overtuigd atheïst is dat principe heel belangrijk voor mij.’