“In het theater heb je geen herkansingen”
“Voor mij is acteren een vorm van therapie, ik kan er volledig mijn creativiteit en energie in kwijt. Ik ben tevreden met de weg die ik heb afgelegd. Ik heb het geluk had dat ik heel snel mocht proeven van verschillende dingen, zo zie ik mijn ervaring en zelfvertrouwen in stijgende lijn gaan. Theater en tv zijn twee totaal verschillende dingen. Het tv-werk is makkelijker maar meer technisch. Als het niet goed zit kan je het nog eens overdoen. Er is altijd een duidelijk scenario waarop je terug kan vallen. Op technisch vlak moet je aan verschillende dingen tegelijk denken. Wanneer alles met één camera wordt gedraaid, moet je onthouden welke beweging je maakte en op welk moment. Anders komen ze in de problemen bij de montage. Filmen is in de eerste plaats wachten: op de camera, op de belichting, tot het vliegtuig is overgevlogen,… In het theater heb je helemaal geen herkansingen. Dat maakt het net spannend. Soms kan je twee maanden nadenken en praten over de inhoud en zo vorm geven aan je personage. Heerlijk!"

Veel vrijheid en verantwoordelijkheid
"Ik heb op de Kunsthumaniora de mooiste tijden van mijn leven beleefd. Eén keer had ik het geniale idee om ’s nachts te repeteren voor ons eindwerk. Een klasgenoot en ik hadden alles goed voorbereid want de school mocht daar uiteraard niets van weten. Ik had zelfs mijn slaapzak klaar gelegd in het decor. Maar aan de sleutel had ik niet gedacht, met als gevolg dat we heel de nacht opgesloten zaten. Eén van de langste en koudste nachten ooit, maar we hebben goed gelachen! Toch was onze opleiding ook heel serieus. We kregen veel vrijheid, maar daar kwam ook verantwoordelijkheid bij. Mijn opleiding aan de Kunsthumaniora leverde me een ASO-diploma op én een stevige basis voor mijn verdere opleiding aan de Studio Herman Teirlinck.”