Leerkracht = acteur
“Onlangs zat ik in een taxi onderweg naar huis. De taxichauffeur vroeg mij ineens:'Ben jij een leerkracht?' Ik zei: 'Neen, ik ben een acteur.' 'Welja', zei de man, 'dat is precies hetzelfde.' En voor een deel is dat wel waar. Een leerkracht staat ook dag in dag uit voor een publiek dat hij geboeid moet zien te houden. En leerkrachten zijn ook beroemd, op hun manier. Duizenden en duizenden leerlingen blijven herinneringen aan hen bewaren.
Zo heb ik nog mooie herinneringen aan mijn leerkracht Nederlands in het vijfde leerjaar. En dan vooral aan de prachtige liedjes die hij ons leerde, zoals “Allen die willen naar Island gaan”. In mijn autobiografie “Ik slaap als een croissant” vind je nog veel meer leuke herinneringen. Ik beschrijf er al mijn jaren in het onderwijs: van de traumatiserende eerste kleuterklas en de hilarische secundaire school tot de intensieve universitaire jaren.”
Rijbewijs op je 40ste
“Ik hecht erg veel belang aan degelijk onderwijs, daarmee staat of valt onze hele samenleving. Nu ik zelf een kindje heb, is die belangstelling enkel nog verhevigd. Je moet goed nadenken waar je jouw kind naar school stuurt. Mijn levensgezellin geeft les in het tweede leerjaar in de school bij me thuis om de hoek. Ik volg haar perikelen dagelijks op de voet. Zelf treed ik ook regelmatig op in scholen. Zo probeer ik jonge leerlingen geïnteresseerd te krijgen in letterkunde.
Het is erg fascinerend om dingen te leren. Vooral het leerproces zelf is erg wonderbaarlijk. Je kunt iets niet, of je weet iets niet - maar je legt je erop toe, en nadien kun je het wel. Dat is een metamorfose, een revolutie. Zeg nooit te gauw dat je de grenzen van je kunnen bereikt hebt. Een mens is als een spons, je kunt veel meer leren dan je zou denken. Zo haalde ik zopas nog, op mijn veertigste levensjaar, mijn rijbewijs”, glimlacht hij trots.