In 1989 promoveerde Willem Elias tot doctor in de Wijsbegeerte met een doctoraat over de filosofie van de kunst. “De voorbije jaren heb ik twee handboeken geschreven om hedendaagse kunst te begrijpen. Ik leg er op een heel toegankelijke manier de kunst na ’45 in uit, vertrekkend vanuit verschillende invalshoeken: geschiedenis, filosofie, politiek,… Er is heus geen geheim aan moderne kunst!” Zijn academisch parcours staat op het eerste zicht haaks op zijn passie voor kunst. “Ik ben letterlijk opgegroeid tussen de kunst. Zowel mijn vader als mijn oom waren kunsthistorici. De eerste werd kunsthandelaar, de tweede onderzoeker met internationale bekendheid. Ik ben zelfs dankzij de kunst geboren. Mijn vader werd immers verliefd op de zus van een studiegenoot. Zonder kunst geen Elias”, vertelt hij lachend. “Het leek dus evident dat ik op mijn beurt kunstgeschiedenis zou studeren, maar ik hou niet van evidente keuzes, dus koos ik voor Klassieke Talen. Op mijn dertigste ben ik dan uiteindelijk na een omweg langs verschillende opleidingen tot mijn zinnen gekomen en opnieuw bij de kunst terechtgekomen, een  grote passie van mij. Ik leef voor mijn werk en de kunst. Ik volg de actualiteit want de gebeurtenissen rondom ons determineren ook de kunst. Verder ga ik ook veel naar tentoonstellingen. Om bij te blijven maar ook voor het sociale aspect: je moet toch af en toe eens met de mensen babbelen (lacht).”

Je ouders niet gehoorzamen

Begin 2011 verschijnt een nieuw handboek van hem, een ethiekboek voor jongeren en studenten van hem. “Het komt er op neer dat ik jongeren oproep hun ouders niet langer te gehoorzamen en hun eigen weg te volgen.” Anarchistische trekken zijn hem niet vreemd, al van in de schoolbanken. “Ik vond het afschuwelijk om naar school te gaan. Ik zag de school als een instelling waar je in het gareel moest lopen. De universiteit ervoer ik als een verademing. Achteraf bekeken vind ik dat het atheneum wel een creatieve plaats was met een goede vorming. De basis van mijn kennis van de Vlaamse en Franse literatuur en geschiedenis, mijlpalen in mijn werk nu, is daar gelegd. Ik vond het leuk om te discussiëren en kritische vragen te stellen in de klas. Daardoor stond ik bij onze lerares Frans in een goed blaadje. Tijdens een mondeling examen liet zij me ooit zelfs een rekensom doen op het bord om uit te rekenen hoeveel punten ik wilde hebben. Net op dat moment kwam de examencommissie binnen! Maar ze heeft die vreemde situatie goed aangepakt. Een chique madam was dat. Ik heb ook zelf voor de klas gestaan als leraar moraal in het secundair. Die gasten tussen 14 en 16 jaar, midden in de puberteit, die braken bij wijze van spreken het kot af. Toch heb ik leerlingen dankzij mijn ‘slechte’ invloed aangezet om filosofie te gaan studeren”, monkelt hij. “Als prof geef ik les aan studenten die willen komen naar mijn les, dat vind ik veel leuker.” Het GO! als onderwijsnet is voor hem de beste keuze. “In mijn vroegere school heerst er een vrije en aangename sfeer. Het is een plezier te zien hoe de leerlingen en leraren met elkaar omgaan. Ik ben er ook van overtuigd dat godsdienst niet thuis hoort op school, hou dat voor je vrije tijd. De les godsdienst volgt dan na de les geschiedenis, en dat geeft toch de indruk alsof dit hetzelfde is. Die geur van verdampt wijwater in 100 % religieuze scholen, afschuwelijk Vlaams vind ik dat. Geef mij maar het pluralisme. Het GO! wil iedereen zo goed mogelijk onderwijs geven. In dit net heb je de beste garantie op ‘menselijk’ (humaniora) onderwijs.”