Kroatische onderwijsfamilie
Mijn man, mijn broer en ik waren net met vakantie in België toen de oorlog in Kroatië uitbrak. We konden niet onmiddellijk terug, maar dachten dat het allemaal wel zou meevallen. We dachten dat we na enkele weken of maanden zouden kunnen terugkeren. Niet dus. Vijftien jaar wonen we nu al in België, en we voelen ons hier thuis. Al blijft Kroatië altijd in mijn gedachten spelen. Ik had er immers een goed leven. Ik studeerde aan de universiteit van Zagreb, recenseerde cd’s en concerten, presenteerde een programma op de radio en begeleidde in de staatsopera. En ik gaf er pianoles. Op mijn zestiende ben ik begonnen met lesgeven: aan vriendinnen, aan kinderen van vrienden van mijn ouders… Lesgeven zit me in het bloed. De laatste honderd jaar bestaat onze familie vooral uit leraars. Mijn vader wilde zo graag dat ik de traditie zou volgen, al droomde ik ervan om journaliste te worden. Ik schreef graag, publiceerde poëziebundels en won zelfs prijzen. Maar om mijn vader een plezier te doen, schreef ik me in voor het toelatingsexamen piano. Er waren honderden kandidaten voor slechts drie plaatsen; logisch, want die drie werden volledig gesubsidieerd door de staat. Ik werd één van die drie…
Ondertiteling als cursus
Toen het ernaar uit zag dat we in België zouden blijven, stelden zich verschillende problemen. Ik kon me in het dagelijkse leven makkelijk redden in het Engels. Nederlands sprak ik liever niet omdat ik me niet belachelijk wilde maken. Toen ik tegen vrienden wilde zeggen dat hun kind volgens mij noch op de vader, noch op de moeder leek, zei ik: "Het kind trekt op niets". Dergelijke stommiteiten wilde ik mezelf het liefst besparen. Ik ben toen een cursus Nederlands gaan volgen, maar dat ging te traag voor mij. Daarna probeerde ik met zelfstudie en via de ondertiteling op televisie er wat meer vaart in te brengen. Intussen was mijn diploma in België erkend, zodat ik als pianolerares aan de slag kon.
Vrijheid
Mijn eerste onderwijsopdracht in België bestond uit vijf uurtjes notenleer. Ik was dolgelukkig. Na een maand moest ik al stoppen, want een andere leerkracht werd in mijn opdracht gereaffecteerd. De directie bood me echter meteen een nieuwe job aan: pianolessen geven aan blinden. Ik heb dat zonder aarzelen in dank aanvaard, want in Kroatië had ik muziekbraille geleerd.
Ik heb een paar jaar lesgegeven aan blinden, maar momenteel geef ik les aan de MAGO (MuziekAcademie van het GemeenschapsOnderwijs) in Antwerpen. We hebben daar een schitterende directeur die ons veel vrijheid geeft. Voor hem tellen enkel de resultaten.
Negen nationaliteiten
Ik geef me voor honderd procent aan mijn leerlingen. Veel kinderen komen bij mij thuis om extra te oefenen. We worden een soort familie, geven concerten… Mijn leerlingen hebben veel succes; zo hebben ze onlangs nog opgetreden in de Arenbergschouwburg en in de Singel…
Mijn leerlingen vormen een zeer heterogene groep. Hun leeftijden? Van zeven tot zeventig jaar. Ik geef les aan negen verschillende nationaliteiten. Voor een klasconcert hadden ze liederen van hun land ingestudeerd en op het podium gebracht. Hun familieleden hadden voor hapjes en drankjes gezorgd. Na het concert hebben we met zijn allen aan één tafel gezeten: Russen, Polen, Armenen, Kroaten… Iedereen was tevreden, iedereen lachte. Muziek brengt mensen dichter bij elkaar. En een drankje ook, natuurlijk.
Vooruitgang motiveert
Ik zie er zelden tegenop om te gaan lesgeven. Integendeel, na twee weken paasvakantie betrapte ik mezelf op de gedachte dat ik maandag weer lekker naar de klas mag. Als je vooruitgang bij de kinderen ziet, dan motiveert dat. Als je een kind met tekenen van autisme bij je krijgt, en na drie jaar zie je dat kind op een podium staan en piano spelen voor driehonderd mensen in de zaal, dan kun je dat toch alleen maar fantastisch vinden!
Kinderen met problemen worden naar mij gestuurd. Afhankelijk van het probleem probeer ik te overleggen met psychologen, kinesisten… Samen proberen we dan het kind verder te laten evolueren. Zo’n kind moet geen professionele pianist worden. Liever niet zelfs, er is immers geen werk voor pianisten...
Eten en drinken? Vergadering!
Aan de Antwerpse Muziekacademie hebben we een fantastische groep pianoleerkrachten. We komen geregeld samen in vergaderingen waarop ook nieuwe leerkrachten worden uitgenodigd. We zijn altijd op zoek naar nieuwe dingen; ons zie je niet werken met saaie methodes uit de 19de eeuw! We praten samen over systemen, beluisteren cd’s, wisselen partituren en ervaringen uit. En we eten en drinken wat en maken plezier. Tegen onze partners zeggen we natuurlijk dat we naar de vergadering gaan!
Dove pianiste
Voor mij is het belangrijk dat iedereen dezelfde kansen krijgt: zwart, wit, doof, blind, met een fysieke of een mentale handicap, dat maakt allemaal niet uit. Zo geef ik al drie jaar les aan een doof meisje. Ondanks haar handicap speelt ze voortreffelijk piano en zit ze perfect op niveau. Ik krijg geregeld de vraag: hoe kan iemand die niet hoort toch piano leren spelen? Wel, dove mensen voelen trillingen en bovendien heeft dat meisje noten leren lezen én kan ze liplezen, waardoor we dus kunnen communiceren. Maar wat veel belangrijker is: muziek spelen is blijven oefenen. Het is voor 99 procent transpiratie. Mensen met een handicap hebben dat er vaak voor over want zij weten als geen ander dat niets vanzelf gaat. En als zij piano kunnen spelen, hebben ze dat aan zichzelf te danken. Ik ben enkel een instrument...